1ตามที่เขียนเลยครับคือ ผมเป็นเด็กธรรมดานี่แหละครับแต่ผมรู้สึกว่าผมมีความสามารถคือมองคนแล้วพอจะรู้อารมณ์หรือนิสัยจากบุคลิคที่เค้าทำแม้จะแสดงออกมานิดหน่อยก็ตาม
คือผมอยากรู้ว่ามีคนที่เป็นแบบผมไหมแล้วยังถือว่าผมเป็นคนประเภทไหนอะครับผมงงมาก
2แล้วอีกอย่างผมพึ่งมาสังเกตุตัวเองว่าตัวผมเองชอบพูดคนเดียวอะครับประมาณว่ารู้ตัวว่าคุยกับตัวเองเรื่องต่างๆที่ต้องตัดสินใจหรือแม้กระทั่งเวลาเดินไปซื้อของคนเดียวผมก็จะพูดถามความคิดเห็นจากตัวเองแล้วก็แสดงความคิดเห็นเองด้วยแล้วก็ได้คำตอบเฉยเลย จากนั้นผมก็ไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีกเลยเพราะผมจะลืมเรื่องต่างๆไปหมดเลยแต่จะมีความรู้สึกแทนว่าเคยคิดเรื่องนี้ไปแล้ว
3แล้วผมก็เป็นคนที่ลืมง่ายมาก
แต่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนความจำดีผมจำได้แม้กระทั่งข้อมูลของเพื่อนที่เพื่อนเคยบอกตั้งแต่3ปีที่แล้วหรือจะเป็นเรื่องราวที่เกิดในชีวิตตอนเด็กๆเช่นตุ๊กตาที่กอดเดินไปเดินมาตอน4ขวบ, โมเมนต์ ความรู้สึกตอนโดนพ่ออุ้มตอน3ขวบ, เหตุการณ์ตอนไปเดินเล่นกับคุณย่าตอน6ขวบ, แล้วก็เรื่องความรู้สึกก่อนนอนของหลายคืนตอนอายุ5ขวบอะไรประมาณนี้อะครับ
กลับมาที่หัวข้อ3คือผมลืมง่ายมากซึ่งขัดแย้งกับเรื่องที่อธิบายข่งต้นข้อ3มาก
คือตัวอย่างเช่นมีคนโทรมาแล้วผมก็รับสายแล้วก็คุยโทรศัพท์(ผมพูดจารู้เรื่องนะครับ) แต่พอคุยเสร็จคุณแม่ของผมถามว่าคุยอะไรบ้างผมก็ตอบไปว่า"ลืม"แล้วแม่ก็อารมณเสียแล้วก็ว่าผมว่าเคยจำอะไรได้บ้างเนี่ยแต่ผมก็นึกไม่ออกอยู่ดีว่าเมื่อกี้นี้ผมคุยเรื่องอะไรคือลืมไปเลยนึกไม่ออกจริงๆจนกว่าจะมีคนมาพูประโยคอะไรก็ได้ที่ผมคุยในโทรศัพท์ให้ผมได้ยินซักนิดนึงจากนั้นข้อความที่คุยทั้งหมดในโทรศัพท์ก็จะโหลดมาในหัวผมแล้วก็จำได้หมดทุกอย่างเลย(แต่ความยากคือ.. ใครล่ะจะมาบังเอิญหรือรู้เรื่องที่ผมพูดไปหรือบทสนทนาของผมเมื่อกี้นี้) ผมแค่อยากได้ความรู้เกี่ยวกับอาการของผมครับ
ขอความกรุณาด้วย ครับ
(ส่วนตัวตอนนี้16มิถุนายน2562 ผมอายุ16ปีครับ อยู่ชั้นม.5 ซึ่งอาการพวกนี้ผมพึ่งรู้สึกปีนี้เองครับงงมากหรือจะเป็นพรสวรรค์?! อันนี้ก็ไม่แน่ใจแต่ก็แอบคิดอยู่เหมือนกันครับ
-อ่านคนได้นี่เรียกฉลาดหรือเปล่าครับ -อาการที่ผมคิดว่าผิดปกติ -ผมโลกส่วนตัวสูงหรือเปล่าครับ
คือผมอยากรู้ว่ามีคนที่เป็นแบบผมไหมแล้วยังถือว่าผมเป็นคนประเภทไหนอะครับผมงงมาก
2แล้วอีกอย่างผมพึ่งมาสังเกตุตัวเองว่าตัวผมเองชอบพูดคนเดียวอะครับประมาณว่ารู้ตัวว่าคุยกับตัวเองเรื่องต่างๆที่ต้องตัดสินใจหรือแม้กระทั่งเวลาเดินไปซื้อของคนเดียวผมก็จะพูดถามความคิดเห็นจากตัวเองแล้วก็แสดงความคิดเห็นเองด้วยแล้วก็ได้คำตอบเฉยเลย จากนั้นผมก็ไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีกเลยเพราะผมจะลืมเรื่องต่างๆไปหมดเลยแต่จะมีความรู้สึกแทนว่าเคยคิดเรื่องนี้ไปแล้ว
3แล้วผมก็เป็นคนที่ลืมง่ายมาก
แต่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนความจำดีผมจำได้แม้กระทั่งข้อมูลของเพื่อนที่เพื่อนเคยบอกตั้งแต่3ปีที่แล้วหรือจะเป็นเรื่องราวที่เกิดในชีวิตตอนเด็กๆเช่นตุ๊กตาที่กอดเดินไปเดินมาตอน4ขวบ, โมเมนต์ ความรู้สึกตอนโดนพ่ออุ้มตอน3ขวบ, เหตุการณ์ตอนไปเดินเล่นกับคุณย่าตอน6ขวบ, แล้วก็เรื่องความรู้สึกก่อนนอนของหลายคืนตอนอายุ5ขวบอะไรประมาณนี้อะครับ
กลับมาที่หัวข้อ3คือผมลืมง่ายมากซึ่งขัดแย้งกับเรื่องที่อธิบายข่งต้นข้อ3มาก
คือตัวอย่างเช่นมีคนโทรมาแล้วผมก็รับสายแล้วก็คุยโทรศัพท์(ผมพูดจารู้เรื่องนะครับ) แต่พอคุยเสร็จคุณแม่ของผมถามว่าคุยอะไรบ้างผมก็ตอบไปว่า"ลืม"แล้วแม่ก็อารมณเสียแล้วก็ว่าผมว่าเคยจำอะไรได้บ้างเนี่ยแต่ผมก็นึกไม่ออกอยู่ดีว่าเมื่อกี้นี้ผมคุยเรื่องอะไรคือลืมไปเลยนึกไม่ออกจริงๆจนกว่าจะมีคนมาพูประโยคอะไรก็ได้ที่ผมคุยในโทรศัพท์ให้ผมได้ยินซักนิดนึงจากนั้นข้อความที่คุยทั้งหมดในโทรศัพท์ก็จะโหลดมาในหัวผมแล้วก็จำได้หมดทุกอย่างเลย(แต่ความยากคือ.. ใครล่ะจะมาบังเอิญหรือรู้เรื่องที่ผมพูดไปหรือบทสนทนาของผมเมื่อกี้นี้) ผมแค่อยากได้ความรู้เกี่ยวกับอาการของผมครับ
ขอความกรุณาด้วย ครับ
(ส่วนตัวตอนนี้16มิถุนายน2562 ผมอายุ16ปีครับ อยู่ชั้นม.5 ซึ่งอาการพวกนี้ผมพึ่งรู้สึกปีนี้เองครับงงมากหรือจะเป็นพรสวรรค์?! อันนี้ก็ไม่แน่ใจแต่ก็แอบคิดอยู่เหมือนกันครับ